श्री गणेशाय नम: । श्री गुरूभ्यो नम: । श्री कुलदेवताभ्यो नम: ॥ श्री महालक्ष्म्यै नम: । श्री सरस्वत्यै नम: । गुरू वाचूनी नाही मुक्ती । गुरू शक्ती घडवी सर्व जीवनी ॥ योग्य गुरू मार्गदर्शनानी । सार्थकता जीवनी निश्चिती ॥1॥ धर्म शिकवण सर्वांसी । सण व्रत नित्य संसारी ॥ त्याने संबंध जुळतो ईशासी । हे कळले गुरू संगती ॥2॥ वाचा श्रध्दे दिनरात पोथी । अभिषेक प्रेमे करा देवासी ॥ देवत्व निर्माण त्यातूनी । हे कळले गुरू संगती ॥3॥ जीवन हा खेळ दोन घडी । ईश संकल्पे घडे सर्वही ॥ सार्थकता ईश संकल्पी । हे कळले गुरू संगती ॥4॥ दृश्य सृष्टीहूनी मोठी । असे अदृश्य ईश सृष्टी ॥ तिथे योजना होती । हे कळले गुरू संगती ॥5॥ तप सामर्थ्ये गुरुंनी । मठ स्थापिला तेल्हारी ॥ सामर्थ्य अदृश्य सृष्टी । एकवटले दत्तवाडीवरी ॥6॥ उपासने उपासकासी । दिसती अदृश्य देवही ॥ ज्याला दृश्ये न दिसती । ते न मानती त्यासी ॥7॥ अदृश्य शक्ती कांही । आहे या भूमंडळी ॥ हे दाखविण्या भक्तासी । योजना आखती प्रयोगी ॥8॥ अदृश्य सृष्टीचे देवासी । आकार धारण करण्या शक्ती ॥ फोटो येती अदृश्याची । हा अनुभव दत्तवाडीवरी ॥9॥ तिळ गुळ देती संक्रांतीसी । हलवा करिती देण्यासी ॥ प्रेमे वागावे सर्वांनी । ही मूळ कल्पना त्या सणी ॥10॥ प्रेम वाढो तिळातिळांनी । दिवस वाढे जैसा पळांनी ॥ श्रध्दा वाढण्या भक्ता मनी । चमत्कार संक्रांतीसी ॥11॥ हलवे दागिने किरिट देवासी । फोटो घेण्या गुरु सांगती ॥ संक्रांत कर दिनी । पौर्णिमा पौषमासी ॥12॥ फोटो घेता भुयारी । उत्कृष्ट फोटो सायंकाळी॥ निघाली गुरुसह दत्तमूर्ती । पूजे योग्य ती अति ॥13॥ गुरु सांगती त्यासी । प्रतिमा घ्या औदुंबरी ॥ घेता प्रतिमा पादुकाची । प्रतिमा अदृश्य देवाची ॥14॥ गुरु दैवताचे दैवताची । नृसिंहाची प्रतिमा ती ॥ औदुंबरी आस्तिंत्व म्हणूनी । प्रतिमा निघाली त्यांची ॥15॥ औदुंबर पादुका जवळी । सर्व देवांची वस्ती ॥ हे दाखविले देवांनी । प्रतिमा प्रत्यक्ष येऊनी ॥16॥ औदुंबरी श्री दत्तमूर्ती । ही ख्याती गाणगापूरी ॥ गाणगापूर झाले दत्तवाडी । हा प्रत्यय भक्तासी ॥17॥ निर्गुण पादुका लेपासी । देती गाणगापूर पुजारी ॥ आला बीडकर हाती । मागितला नव्हता त्यांनी ॥18॥ येता निर्गुण लेप दत्त्तवाडीसी । स्थापिती निर्गुण पादुकासी ॥ प्रत्यक्ष गाणगापूर लेपासी । गुरु प्रेरणे आणिले दत्त्तवाडीसी ॥19॥ अदृश्य सृष्टी त्यासी । ठाणे म्हणूनी संबोधिती ॥ अडुसष्ट दत्तजयंतीसी । कीर्तना येण्याची सर्वा घाई ॥20॥ सर्व कामे उरकूनी । शिष्य निघती पाथर्डीवासी॥ नारायण धोबी यामध्यी । सर्व चालले कीर्तनासी ॥21॥ पत्नी नारायण भक्ताची । राहिली गावी एकटी ॥ आटोपता सर्व कामासी । श्रध्दे निघाली कीर्तनासी ॥22॥ सोबत न राहिली एकही । तळमळ कीर्तन ऐकण्याची ॥ रात्रीची वेळा ती । चंद्रप्रकाश पौर्णिमा म्हणूनी ॥23॥ रस्ता कोणता म्हणूनी । साशंक झाली मनी ॥ माया अदृश्य सृष्टीची । साकार झाली त्या स्थळी ॥24॥ गुरु भक्ता मार्गदर्शनासी । उभी राहिली समोरी ॥ हिरवे पातळ अंगावरी । हिरव्या बांगडया हाती ॥25॥ भव्य कुंकू कपाळी । कापूर उदबत्त्ती सुवास शरीरी ॥ ऐशी भव्य स्त्री त्या रात्री । बोलली शांताबाईसी ॥26॥ कीर्तना चलणे जर तुजसी । दाखविते मी दत्तवाडी ॥ ठाणे आहे दत्तवाडी । चाल माझे बरोबरी ॥27॥ भव्य माता समोरी । मागे चालली शांताबाई ॥ दत्तवाडी दरवाजासी । गुप्त झाली ती स्त्री ॥28॥ हकिकत सांगूनी गुरुसी । कीर्तन ऐकले एकाग्री ॥ दूर झाल्या सर्व व्याधी । स्त्री परिणाम मनावरी ॥29॥ माया म्हणे 'ठाणे' दत्त्तवाडी । दत्त्तवास या स्थळी ॥ दत्तात्रेय ठिकाण म्हणूनी। ठाणे शब्द अर्थ हा ॥30॥ श्रध्दा तिची गुरुवरी । एकटी आली चार कोस कीर्तनासी ॥ निष्ठे मार्गदर्शक गुरुचि । व्याधी न राहिल्या शरीरी ॥31॥ गुरु मार्गदर्शक म्हणूनी । अनुभव एक रामभाऊसी ॥ जोशी उपनावी पाथर्डीवासी। येती सतत गुरू दर्शनासी ॥32॥ प्रमिलाबाई पत्नी त्यांची । असे सेवेत सदा गुरू मठासी ॥ लग्ना येता तेल्हारी । उद्या जा म्हणती गुरू त्यासी ॥33॥ जाऊ नका आज तुम्ही । झोपा इथे रात्रभरी ॥ जा उद्या सकाळी । स्वच्छ होते आभाळ त्या क्षणी ॥34॥ रामभाऊ म्हणती गुरूसी । आता पोहचतो आम्ही ॥ निघाले ते मठातूनी। भविष्य कळले गुरूसी ॥35॥ सूचना दिली भक्तासी । ऐकले नाही त्यांनी ॥ आकाश भरले ढगांनी । होते त्यावेळी गाडेगांवी ॥36॥ सोडता गाडेगावासी । वारा सुटला सो सो करूनी ॥ पाऊस वर्षला मार्गी । महत् प्रयासे गेले जस्त गांवी ॥37॥ मुक्काम केला जस्त गावी । त्रास झाला प्रवासी ॥ भविष्य सूचना गुरुंची । ऐकली नाही त्यांनी ॥38॥ फजिती झाली मार्गी । पोहचले नाही पाथर्डीसी ॥ वागावे गुरू शब्दी । नियम केला रामभाऊनी ॥39॥ गुरू शब्द सामर्थ्य किती । हे कळते या घटनी ॥ भविष्य कळते गुरूसी । हा बोध सर्व भक्तासी ॥40॥