श्री गणेशाय नम: । श्री गुरुभ्यो नम: । श्री कुलदेवताभ्यो नम: । श्री महालक्ष्म्यै नम:। श्री सरस्वत्यै नम: ॥ योजना अदृश्य सृष्टीची । परिपूर्णता त्या योजनी ॥ चूक नसे तिच्यात काही । मनुष्य बुध्दी पडे कमी ॥1॥ मनुष्य बुध्दिमान जगी । त्यास वाटे पाहू हिंडूनी ॥ परमेश्वरी चूका किती । नोंद करुया कागदी ॥2॥ एक विद्वान संशोधनासी । निघाला नोंद करण्यासी ॥ एक वेल त्याच्या दृष्टी । मोठा लाल भोपळा त्यासी॥3॥ म्हणे परमेश्वरी चूक ही । मोठे फळ नको त्या वेली ॥ लहान फळ कवठवृक्षी । मोठे पाहिजे या वृक्षासी ॥4॥ एिहडता थकला दुपारी । झोपला कवठ वृक्षातळी ॥ फळ पडले वरुनी । आदळले ते कपाळावरी ॥5॥ अनुभवे म्हणे त्यावेळी । ईश्वरी चूक नाही काही ॥ मोठे फळ जर वृक्षी । कपाळ मोक्ष माझा आजी ॥6॥ सृष्टी रचना परिपूर्ण ती । चूक नाही त्यात काही ॥ चूक असे आपले विचारी । हा अनुभव विश्रांती वृक्षी ॥7॥ तैसे प्रत्येक घटनी । योजना अदृश्य सृष्टींची ॥ परिपूर्णता असे निश्चिती । हा अनुभव क्षणोक्षणी ॥8॥ बदलण्याची इच्छा जरी । बदल अशक्य त्यामध्यी ॥ ऐसा अनुभव देण्यासी । घटना घडविली या क्षेत्री ॥9॥ योजना अदृश्य सृष्टीची । ढवळा ढवळ न चाले कोणाची ॥ बदल न होई त्यामध्यी । इच्छा असो तुमची काही ॥10॥ हे दाखविण्या जगी । निर्माण करिता या क्षेत्री ॥ घटना घडविली तशी । योजनेत चूक नाही काही॥11॥ अदृश्य सृष्टी योजना कशी । प्रेरणा देण्या शक्ती कशी ॥ पूर्ण करिती ती कशी । हे कळेल या घटनी ॥12॥ जागा पाहिजे मालकीची । विहीर झोपडी त्या जागी ॥ ऐशी योजना मागची । गेले होते अमरकंटकासी ॥13॥ असता अमरकंटकी । तयार झाली झोपडी॥ भव्य बंगला त्या जागी । प्रेरणे दिसतो आजी ॥14॥ बंगला होण्याआधी । गुरु होते अमरकंटकी ॥ शिष्य चैनसुख थानवी । होते त्यांचे बरोबरी ॥15॥ स्वप्न प्रेरणा त्यासी । दत्तमंदिर त्यांचे दृष्टी ॥ सांगितले त्यांने गुरुसी । योजना ती अदृश्यी ॥16॥ योजना असे अदृश्यी । कल्पना नव्हती काही॥ माती होती नुसती । औदुंबर योजना वेगळी ॥17॥ जागेचा विचार करुनी । औदुंबर लाविला त्यांनी ॥ योजना सर्वांच्या मनी । औदुंबर पारायणा जरुरी ॥18॥ मंदिर योजना अजूनी । नव्हती मूर्त स्वरुपी ॥ औदुंबर फोफावला अति । योग्य झाला पारायणासी ॥19॥ पारायण करिती औदुंबरी । ऐसी त्याची ास्थिंती ॥ तो न वृक्ष आजी । ईश योजना असे दुसरी ॥20॥ योजना अदृश्य सृष्टीची । स्वप्नी सूचना चैनसुखासी॥ बुध्दी न चाले योजनी । स्वयंभू पाहिजे इथे सर्व ॥21॥ गुरू स्वयंभू शक्ती । प्रत्येक घटना स्वयंभू ती ॥ विशेषत्व असे घटनी । कायम स्मरण जीवनी ॥22॥ केदारनाथ स्वयंभू मूर्ती । स्थापना विसर्जन नसे त्यासी ॥ बंधन नाही नियमी । नियम असती इतरासी ॥23॥ विद्युत निर्मिती केंद्री । तारेतून पाठविती सर्वत्री ॥ नियम असती वापरण्यासी । कृत्रिम मार्गे शक्ती निर्मिती ॥24॥ हात लागता तारेसी । विद्युत धक्का त्यासी॥ प्राणाशी धोका त्यापासूनी । यासाठी नियम जरूरी ॥25॥ निसर्गी असे विद्युत शक्ती । स्वयंभू संचार कोठेही ॥ नियम नाही काही । बाधा न होई कोणासी ॥26॥ उपयोग करेल त्यासी । लाभ मिळेल त्यापासूनी ॥ इतरांसी त्रास न काही । उपासने लाभ शिष्यासी ॥27॥ स्वयंभू ऐसी शक्ती । स्वयंभू औदुंबर वृक्ष तोही ॥ उगवला त्या तपोभूमीतूनी । सोवळे ओवळे नियम न त्यासी ॥28॥ वाढला सरळ वरी । बाक नसे सात फुटी ॥ पहिला औदुंबर असे मठासी । दुसऱ्याची काय जरुरी ॥29॥ ऐसा विचार शिष्या मनी । गुरू करिती त्यासी युक्ती ॥ नारायण फॉरेस्टर शिष्यासी । सांगती वृक्ष नेण्यासी ॥30॥ भांबेरीसी नेतो सायंकाळी । सांगितले त्यानी गुरूसी ॥ गेले ते तेल्हारा ग्रामी । परत येता झाली रात्री॥31॥ कुदळी घेतली हाती । मारली वृक्ष काढण्यासी ॥ विचार प्रेरणा मनी । रात्री न काढावे वृक्षासी ॥32॥ सांगती श्री गुरूसी । मी पाठवितो उद्या गडी ॥ सकाळी काढीन वृक्षासी । नेतो मी भांबेरीसी ॥33॥ रात्री न काढावे वृक्षासी । प्रेरणा देऊनी नारायणासी ॥ भ्रमण राहिले औदुंबरी । भ्रमण कसे स्वयंभू वृक्षी ॥34॥ तीन प्रहर उलटली रात्री । चवथ्या प्रहरी त्या रात्री ॥ ब्राह्म मुहूर्ती म्हणा तुम्ही । स्वप्न प्रेरणा स्वयंभू वृक्षी ॥35॥ दृश्य एक औदुंबरी । गुरूसी दिसले त्या क्षणी ॥ स्वयंभू औदुंबर वृक्षी । श्री दत्त मंदिर दृष्टी ॥36॥ श्री दत्त स्वयंभू औदुंबरी । प्रकटले त्या मुहूर्ती ॥ प्रेरणा श्री गुरूनाथासी । मंदिर बांधा आता तुम्ही ॥37॥ मार्गदर्शने कार्यासी । वेळ न चाले कधी ॥ योजना अदृश्य सृष्टीची । प्रेरणा ही योग्य समयी ॥38॥ आता अनुकूलता त्यासी । कार्य पूर्ण दत्तजयंतीसी ॥ स्वप्न प्रेरणा दौलतरामजीसी । श्रीगुरू सांगती सकाळी ॥39॥ इच्छा बांधण्या भुयारासी । दर्शविली तेव्हा दौलतरामजीनी ॥ मंदिर संचित जीवनी । विकल्प न आला त्यांचे मनी ॥40॥