श्री गणेशाय नम: । श्री गुरूभ्यो नम: । श्री कुलदेवताभ्यो नम: ॥ श्री महालक्ष्म्यै नम: । श्री सरस्वत्यै नम: ॥ अनुभव उत्तर अनुभवासी । खंडन त्याचे व्यर्थचि ॥ अनुभव खंडन मंडनानी । हाती न लागे कांही ॥1॥ एकाचा अनुभव न दुसऱ्यासी । अनुभव ज्याचा त्यासी ॥ साक्षात्कार जर एकासी । अशक्य तो दुसऱ्याशी ॥2॥ दोन्ही ास्थिंती न सारखी । भिन्न प्रकृती प्रत्येकी ॥ भिन्नता सर्वा ठायी । भिन्नता असे अनुभवी ॥3॥ श्रध्दा निष्ठा ज्याची जशी । त्यावरी गुरूकृपा तशी ॥ देवदर्शन एकासी । दुसऱ्यासी नसे त्याच क्षणी ॥4॥ ही भिन्नता क्षणोक्षणी । एक गुरू जरी सवर्ांसी ॥ दृष्टी ज्याची जशी । तसे असती गुरूमूर्ती ॥5॥ अनुभव सांगता दुसऱ्यासी । त्यावरी चर्चा ते करिती ॥ चर्चे न मिळे कांही । उपासने मिळे ईश शिदोरी ॥6॥ ईश उपासना मार्गी । शााब्दिंक चर्चा न उपयोगी ॥ एरंडाचे गुऱ्हाळ म्हणा त्यासी । ना गुळ ना मध ना गोडी ॥7॥ चिकित्सक वृत्ती आजी । प्रयत्ना कंटाळा भारी ॥ सातत्य फार कमी । विकल्प सदा मनी ॥8॥ असे उपासक मनास्थिंती । चिकित्सक सदा जरी ॥ नम्रता पाहिजे मनी । प्रामाणिक प्रयत्न जरूरी ॥9॥ अनेक मजले इमारतीसी । एकावर एक असती ॥ स्वतंत्रता प्रत्येक मजली । संबंध न दुसऱ्यासी कांही ॥10॥ मानव मेंदू ास्थिंती । अनेक दालने त्यामध्यी ॥ स्वतंत्र दालने सर्वही । अदृश्य सृष्टीत दालने ती ॥11॥ स्वतंत्र बिऱ्हाड प्रत्येकी । दिसती आपुल्या मजली ॥ न दिसती अन्य रहिवासी । हा अनुभव नित्य सवर्ांसी ॥12॥ अनेक दालने अध्यात्मी । प्रत्येकाची भिन्न ास्थिंती ॥ तो कोणत्या दालनी । हे कळे अनुभवानी ॥13॥ उपासना करिता एकाग्री । अनुभव येती सर्वांसी ॥ दृश्य येती डोळयापुढती । ऐकू येई कोणासी ॥14॥ सूक्ष्म देह सुटा होऊनी । सोडूनी क्षण एक देहासी ॥ जाऊनी अध्यात्म दालनी । दृश्ये पाही त्या दालनी ॥15॥ दृश्य भिन्न प्रत्येकी । त्याने तो कोणत्या दालनी ॥ हे कळे गुरूनाथासी । प्रगती साधती गुरू त्याची ॥16॥ कोणा दिसती प्रकाश काही । कोणा दिसती रंग काही ॥ कोणा दृश्ये कोणा व्यक्ती । कोणा ईश रुपे अंतरी ॥17॥ कोणा ध्वनी कानी । सुगंध येई कोणासी ॥ अनुभव भिन्न प्रत्येकासी। जैसी ज्याची ास्थिंती ॥18॥ गुरू लक्ष सर्वाभूती । गुरू सर्व देव असती ॥ गुरू गणेश गणपती । ही अनुभूती शिष्यासी ॥19॥ अज्ञान अति अध्यात्मी । दहा वर्षे लागले अर्थासी ॥ गुरूपदी हीच विनंती । मन राहू दे सदा चरणी ॥20॥ तात्या आवदे शिष्यासी । जीवित पुत्र मी एकचि ॥ गुरूकृपे तरण्यासी । पुनर्जीवन मिळाले मजसी ॥21॥ अशक्तता महिनाभरी । गेलो नंतर दर्शनासी ॥ वृत्तांत सांगितला गुरूसी । कुलदैवत शांती जरूरी ॥22॥ गुरू सांगती मजसी । श्री लक्ष्मी व्यंकटेशासी ॥ करा पंचसूक्त पवमानासी । अष्टोत्तर शत आवर्तनासी ॥23॥ सवय नसे व्यकंटेश स्तोत्राची । इतके पवमान ऐकताचि॥ कसे होतील वाटे मनी । पुढे न होईल काही ॥24॥ शरीरा विश्रांती जोवरी। शक्यता पवमान तोवरी ॥ वेळ न मिळेल काही । समाज कार्य सुरू झाल्यावरी ॥25॥ प्रेरणा गुरू शब्दांची । प्रबल इच्छा करण्यासी ॥ ब्राह्मण मिळाला पवमानासी । खात्री नव्हती टिकण्याची ॥26॥ काम येता जाईन म्हणे गावी । आश्चर्य घडले त्यातही ॥ काम येता नाकारले त्यांनी । गुरू प्रेरणा प्रबळ अदृश्यी ॥27॥ मुहूर्त सोन्याची एकादशी । गुरू मान्यता त्यासी ॥ गुरूदर्शन विजया दशमीसी । गुरू आशीर्वाद अनुष्ठानासी ॥28॥ चमत्कार त्याच रात्री । श्री लक्ष्मी व्यंकटेश मूर्ती ॥ दिसल्या समोर सुमुहूर्ती । गुरूकृपा ही खरी ॥29॥ अदृश्य सृष्टी दृश्यासी । गुरूकृपा देव दर्शनी ॥ नित्य तीन पवमानासी । सुरू केले एकादशीसी ॥30॥ गुरू असती दत्तवाडीसी । सूक्ष्म रुपे येती घरी ॥ हा अनुभव दिला त्यांनी । गुरूकृपा ही खरी ॥31॥ दर्शने सर्व देवांची । गुरुंनी घडविली अदृश्यी ॥ सर्व देवात गुरू एकचि । पटविती या तत्त्वासी ॥32॥ ते न पटले त्यावेळी । पटू लागले आज थोडे काही ॥ पूर्ण पटण्या मनी । स्पष्टीकरण हे असे आज ॥33॥ अनुष्ठान समाप्तीसी । गुरू सांगती मजसी ॥ रौप्य ध्वज देवपाटी । असे परंपरा आवदे घराणी ॥34॥ परंपरा काय तुमची । गुरूसी कळले ते सांगती । प्रथा एकादशी शुक्रवारी । मंजूरी माला व्यंकटेशासी ॥35॥ एकशे आठ पवमानासी । अकरा मेव्हण सांगतेसी ॥ पुरण नैवेद्य देवासी । पवमान केला एक शेवटी ॥36॥ ओटी भरली सुवासिनीची । खण नारळ देऊनी ॥ संन्यासी सांगता भोजनी । रात्री कीर्तन गुरूकृपा ही खरी ॥37॥ चमत्कारात देव मानती । उदो उदो त्यांचा करिती ॥ इच्छा नाही तशी । उपयोग त्यांचा न कांही ॥38॥ गुरू असती दत्तवाडीसी । लक्ष त्यांचे सर्व क्षेत्री ॥ रक्षिती ते शिष्यासी । सूक्ष्म रुपे भ्रमण सर्वा घरी ॥39॥ मला तीन मुली । आशा मिरा विजू धाकटी ॥ त्यांची माता धुण्यासी । गेली असे विहिरीवरी ॥40॥